تبلیغات
بیاییــــــــد این آتش ویرانگر را مهار کنیم - تراوشات...
بیاییــــــــد این آتش ویرانگر را مهار کنیم
همواره آمادهء دریافت نظرات و پیشنهاداتِ شما عزیزان هستیم...

مرتبه
تاریخ : دوشنبه 29 آبان 1396
برداشت های من از وادی سوم
(به سبک شعر)




من شاعر نیستم؛ ولی گاهی حس به هر سبکی خود را می نمایانَد...

در ثنای انس و انسان، بس سخن  
   هم شنیدستید و هم بشنید، من

بوده معناهای بسیاری در آن     
لیک کاربردی کردنش، سَر تر از آن

روزها و ماجرا ها در گذشت        
چرخ، چرخید و چنان شد سرگذشت

پای در شهری جدید افتادمان        
همسفر همرَه، مسافر ناممان

مبدأ ما بود، آغاز ندانی هایمان      
پس رها کردیم، آن ما و تو و "من" هایمان

پای در راه سفر بگذاشتیم         
گوشِ خود بر پیرمان واداشتیم

هرچه او فرمود؛ در دل بُرده ایم          
جان خود در راه او بسپُرده ایم

راه او چیزی به جز فرمان نبود         
حرف او در بندِ این و آن نبود

او برای راه حق، نقشی کشید          
غیر از این رَه، کس به مقصد نارسید

اولین تدبیر او مکتوب شد         
دیوِ جهل از سوی او مغلوب شد

نام آن بودش عبور از منطقه        
زیر صفر؛ اما نَه یک. شصت درجه

کز دلش تدبیر دیگر شد پدید         
هرچه خواهید، نام بر آنان نهید

نام آنان ابتدا قانون بود       
در مسیر اما، رُخِ دیگر نمود

"وادی" از اعجاز آن تفسیر شد        
بار دیگر، رهنمامان  پیر شد

رهنمایی کرد: کِای رهجو صفت           
گر سعادت طالبی، رَه گویمت

یک سفر در پیش داری بس دراز          
گر که عزمِ شیر داری، راه باز

جاده اش معلوم و، ما هم، همسفر       
همسفر، پا در رکابِ این سفر

گر "کمال" است آنچه خواهی از مسیر           
آنچه در وادی بگوید، پیش گیر

ور نخواهی تا که آنجا در رسی          
عذر و تفسیر و بهانه، بُد بسی!!

وادی اول؛ "تفکر" درس داد          
بی تفکر؛ هستِ ما، ناهست باد

گر عمل کردی، ببینی ساختار          
هم شد آغاز و بمانَد پایدار،
بی تفکر؛ هرچه باشد، کال باد         
هستی ات در بندِ یک زوال باد

وادی دوم تو را مخلوق گفت          
هیچ خالق، خلق را "بیهوده" گفت؟!

ور تو پنداری که خود بیهوده ای         
پس تو از خود باخبر نابوده ای!!

هرکه خودرا درشناسَد، بُرده است          
این کلامیست که خدا آوُرده است:

هر کسی، کو، خود شناسد، من شناخت          
جملهء "مَن قَد عَرَف..." منظورِ ماست  *

وادی سوم، بسی از خویش گفت          
جمله اش را "باید"ی در پیش گفت

کاین حکایت از اهمییت بُوَد           
خویش را در خویش کاوش می بُوَد

گر تو فکر خویشتن نابوده ای؛           
در حقیقت، در تغافُل بوده ای

هیچ موجودی به این میزانِ من           
نیست هرگز فکر خویشِ خویشتن

وادی سوم، شروعی تازه است            
صلح و آرامش؛ چه پُرآوازه است

جسم و جانِ سالمی در پیشِ روست            
هم، کلیدِ راهِ اصلی پیشِ روست

جستجوگر، گر خودش از پا نشَست          
چشم در کاوشگران، نتوان بَست

گرچه او باشد بر ایشان همنشین           
اینکه "بشنیدم"! چه حرف است؟! خود ببین!

شاعران و سرفرازان گفته اند:               
دیدنِ ما بهتر از آنچ گفته اند

من نگویم هر مسیری را برو           
در مسیرِ "خویشتن یابی" برو...

نقش ما در حلِّ مشکل هایمان          
بوده همچون ضرب و مثّل هایمان

گفته اند اجداد: جز انگشتِ من          
ای برادر! کس نخارَد پُشتِ من!

این تصورها که: شخصی غیرِ من             
بر کشد بر دوش، کوله بارِ من،

غیرِ یک پندارِ پوچ و ناصواب          
در میانِ مردمان، چیزی نیاب

اندر این وادی برای ما؛ حیات          
نام برده: ربِّ حلِّ مشکلات

گر بیاموزم من این تدریس را          
هم توانم بشکنم ابلیس را

از برایِ این سفر  ابزارهاست:           
سعی و امّید و تفکر های ماست

گر که ما باشیم رهجویی درست            
در عمل آریم، آن حرفِ نخست

می توان این حرف را اینگونه بست:            
آنچه خود کردیم را تدبیر "هست"!

هرکه در بن بست باشد را اگر            
عزمِ این باشد زنَد از آن به در

پس دو کار اینجا به او واجب بُوَد          
اولی: پی بُردنِ بر خود بُوَد

کار دیگر: که شناسَد روبرو             
نیرویی تخریب گر، در پیشِ او

بازدارنده بخوانندش گهی            
منفی و تخریبی است و، چون "چَه"ی

چاه او اما تفاوت هاش عجیب         
هرکسی را، میتوان دادن فریب

ظاهرش پُر زرق و برق و روشن است         
در درون آن، سرای شیطَن است

دانه می پاشَد برای گمرهی          
تا که پایَت بر لبِ آن چَه، نهی

هست شیطان، بس به ظاهر "خوبرو"         
اینکه میگویند : دیوی ست! تو نگو

گر که همچون زشت رویان بود او        
در میانِ دام او بودیم؟! بگو؟!

گاه همچون یک پدر دلسوز بُد         
گاه همچون مادری پر سوز شد

بود اما این همه، نیرنگ او         
تا که افتیم اینچنین در چنگِ او

راه او تا واردِ انسان شود           
فکر و افکار است، تا در جان شود

لانه اش اندیشه و افکارِ بَد           
گر که دانی؛ راهِ او بنمای سد

در میانِ فکر هر کس خانه زد          
همچو دزدی شد که بر "زرخانه" زد

اینچنین دزدی یقیناً قابل است          
گوهر جان را، یقیناً قاتل است

می رُباید آن و، مانَد... خانه ای            
هستیِ ما می شود ویرانه ای

هرکجا انسان بشد غافل ز خویش         
می دهد در دستِ شیطان، هستِ خویش

گوش در فرمانِ آن پیرم بدار       
هم عمل کن، هم سپاسش را گزار...!



* ( مَن عَرَفَ نَفسه قَد عَرَفَ ربّه: هر کس خودش را شناخت، خدای خودش را شناخته)


با عرض ادب و احترام فراوان!
مسافر امید
27 آبان ماه 1396



برچسب ها: وادی سوم، خود انسان، خویش خویشتن، کس نخارد پشت من، خود، من،
ارسال توسط استاد لژیون
آرشیو مطالب
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
blogskin

قالب وبلاگ